<sup>Bir şeyi mümkün olan en üst düzeye taşıma, sürekli optimize etme, hep daha fazlasını elde etme arayışı…

Öte yandan kelimenin ilginç bir tarafı daha var. Yalnızca bu arayışı tanımlamak için değil, bazen onunla dalga geçmek için de kullanılıyor.

Sanırım bu ironi, içinde yaşadığımız performans kültürü hakkında kelimenin kendisi kadar çok şey söylüyor.

Daha fazla verimlilik, daha fazla görünürlük, daha fazla başarı…

Açıkçası ben de bu sürekli “daha fazlası” dayatmasını yorucu buluyorum.

İletişim dünyasında da benzer bir yaklaşım var. Daha fazla içerik, daha fazla etkileşim, daha fazla görünürlük… Oysa daha fazla iletişim, her zaman daha güçlü bir iletişim anlamına gelmiyor.

Bazen doğru zamanda, doğru konuda, doğru kişilere ulaşmak, her yerde, her an görünür olmaktan çok daha değerli.

Çünkü gelişmekle sürekli daha fazlasını yapmak zorunda hissetmek arasında önemli bir fark var.

Her şeyi maksimuma çıkarmak zorunda değiliz. Bazen sürdürülebilir olan, maksimum olandan; anlamlı olan, fazla olandan çok daha değerli.

Belki de çağımızın en önemli becerilerinden biri, neyi büyüteceğimizi ve nerede duracağımızı seçebilmek.</sup>