^{Sabah telefonunuzu elinize alıyorsunuz. Yeni bir yapay zekâ uygulaması çıkmış. Bir başkası, dün kullanmayı öğrendiğiniz programın artık eskidiğini söylüyor. Bir videoda “Bu beş aracı bilmiyorsanız geride kaldınız” deniyor. Hemen altında başka bir öneri: “Gelecekte işinizi kaybetmemek için bunları mutlaka öğrenin.”}

^{Daha kahvaltı etmeden kendinizi eksik hissetmeye başlıyorsunuz.}

^{Oysa dün de çalıştınız. Bir sorunu çözdünüz, bir işi tamamladınız, belki yeni bir şey öğrendiniz. Fakat ekranın karşısında bütün bunlar bir anda yetersiz görünebiliyor. Sanki herkes bir yerlere yetişmiş de siz geride kalmışsınız gibi…}

^{Sürekli Geride Kalıyormuş Gibi…}

^{Teknolojinin hayatımıza taşıdığı duygulardan biri de bu: Sürekli bir şeyleri kaçırıyor olma hissi.}

^{Eskiden bu duyguyu daha çok başkalarının hayatına bakarken yaşardık. Gidemediğimiz bir tatil, katılamadığımız bir etkinlik, içinde bulunmadığımız bir arkadaş grubu… Şimdi mesleki bilgimizden geleceğimize kadar uzanan daha geniş bir alanda aynı huzursuzlukla karşılaşıyoruz.}

^{“Acaba bilmem gereken bir yenilik daha mı var?”}

^{“Ben bunu öğrenirken daha iyisi mi çıktı?”}

^{“Çocuğumu geleceğe yeterince hazırlayabiliyor muyum?”}

^{Bu soruların kolay bir cevabı yok. Çünkü yetişmeye çalıştığımız hedef sürekli yer değiştiriyor.}

^{Bir akademisyen olarak eğitimde, bir tasarım ve yazılım şirketinin ortağı olarak iş dünyasında bu değişimi yakından izliyorum. Yeni araçların sunduğu imkanlar heyecan verici. Daha önce uzun zaman alan işler kolaylaşabiliyor, fikirleri denemek mümkün hale geliyor. Ancak bu imkanları takip ederken kendimize yüklediğimiz beklentileri de konuşmamız gerekiyor.}

^{Teknoloji Hızlanıyor, Gün Hala Yirmi Dört Saat}

^{Bir insan aynı anda kaç yeniliği öğrenebilir? Kaç uygulamayı deneyebilir? İşini yaparken, ailesine zaman ayırırken, günlük sorumluluklarını yerine getirirken kaç farklı alanda kendini sürekli güncelleyebilir?}

^{Günün hala yirmi dört saat olduğunu bazen unutuyoruz.}

^{Üstelik karşımızdaki ekran, farklı insanların en iyi bildikleri şeyleri peş peşe gösteriyor. Birinin yapay zeka bilgisini, diğerinin yabancı dilini, bir başkasının girişimcilik başarısını görüyoruz. Sonra bütün bu becerileri tek bir kişide, kendimizde toplamamız gerektiğini düşünüyoruz.}

^{Oysa karşımızda tek bir insan yok. Biz, kalabalığın toplamıyla kendimizi karşılaştırıyoruz.}

^{Böyle olunca ne kadar uğraşırsak uğraşalım, eksik kaldığımız bir alan mutlaka bulunuyor. Başardıklarımızı görmeye fırsat bulamadan henüz yapamadıklarımıza dönüyoruz.}

^{Öğrenmek de bu baskı altında keyif veren bir uğraş olmaktan uzaklaşabiliyor. Merak ettiğimiz için açtığımız bir eğitim videosunu, geri kalma korkusuyla izlemeye devam ediyoruz. Kaydettiğimiz içerikler, yarım bıraktığımız kurslar, “bir ara mutlaka bakacağım” dediğimiz bağlantılar birikiyor.}

^{Her biri zihnimizde tamamlanmamış bir işe dönüşüyor.}

^{Bir akşam dinlenmek istediğimizde bile içimizden bir ses, o zamanı bir şeyler öğrenerek değerlendirmemiz gerektiğini söylüyor. Dinlenirken suçluluk duyuyor, öğrenirken de başka bir konuyu ihmal ettiğimizi düşünüyoruz.}

^{Sonunda çok şey takip ediyor, fakat öğrendiklerimizi kullanmaya yeterince zaman ayıramıyoruz.}

^{Her Yenilik Benim İçin Gerekli mi?}

^{Burada kendimize sormamız gereken önemli bir soru var: Bu yenilik benim hangi ihtiyacımı karşılıyor?}

^{İşimi daha iyi yapmamı mı sağlayacak? Bir sorunumu mu çözecek? Üzerinde çalıştığım bir fikri geliştirmeme mi yardımcı olacak? Yoksa herkes konuştuğu için mi öğrenmek zorunda hissediyorum?}

^{Bu soruları sormak, teknolojiyle daha bilinçli bir ilişki kurmamızı sağlıyor. Çünkü her yeni araç bizim için gerekli olmayabilir. Çok konuşulan bir uygulama, yaptığımız işe hiçbir katkı sunmayabilir. Buna karşılık daha önce öğrendiğimiz bir yöntemi derinleştirmek, bize çok daha fazla fayda sağlayabilir.}

^{Bir aracı duymak, onu öğrenmek ve ondan değer üretmek arasında fark var. Sürekli bir sonraki yeniliğe geçtiğimizde, elimizdekinden yararlanma fırsatını da kaybedebiliyoruz.}

^{Çocuklarımız da Bu Yarışın İçinde}

^{Çocuklarımıza yaklaşırken de bunu hatırlamalıyız. Geleceğin belirsizliği karşısında onların her şeyi öğrenmesini istiyoruz. Kodlama bilsin, yabancı dil öğrensin, yapay zekayı kullansın, derslerinde başarılı olsun…}

^{Bütün bunların arasında merak etmeye, denemeye, sıkılmaya ve kendi ilgisini keşfetmeye de zamanları kalmalı.}

^{Biz sürekli “Yetişemiyorum” derken, onlar hayatı hiç bitmeyen bir eksikleri tamamlama yarışı olarak görmesin. Bir konuyu hemen öğrenememenin, her alanda başarılı olamamanın doğal olduğunu da bizden öğrensinler.}

^{Geleceğe hazırlanırken bugünü yaşamaya hakları olduğunu unutmayalım.}

^{Asıl Neyi Kaçırıyoruz?}

^{Öğrenmenin sonu gelmeyecek. Hayatımız boyunca yeni araçlarla, yeni yöntemlerle karşılaşacağız. Bu nedenle kendimize kazandırabileceğimiz değerli becerilerden biri de neye zaman ayıracağımıza karar verebilmek.}

^{Bazen bir uygulamayı öğrenmek gerekir. Bazen bildiğimiz şeyi uygulamak. Bazen de ekranı kapatıp düşünmek. Her yenilikten haberdar olmadan da işimizi iyi yapabiliriz. Her tartışmaya katılmadan da dünyayla bağımızı koruyabiliriz. Bir gelişmeyi birkaç hafta sonra öğrenmek, bizi değersiz ya da yetersiz kılmaz.}

^{Bu hafta kendimize biraz alan açalım. Gerçekten ihtiyaç duyduğumuz bir şeyi seçip öğrenelim; ardından onu hayatımızda kullanalım. Geri kalanları, bitmeyen bir borç gibi zihnimizde taşımayalım. Çünkü kaçırmaktan korktuğumuz yeniliklerin peşinde koşarken akşam çocuğumuzun anlatmak istediği hikayeyi, bir dostumuzun sesindeki yorgunluğu, kendi dinlenme ihtiyacımızı da kaçırabiliriz.}

^{Ve bunların her zaman bir tekrarını bulamayabiliriz.}